با عرض پوزش از دوستان عزيز،بخاطر تاخير زيادي كه در به روز كردن وبلاگ بوجود آمد،به ياري خدا و توجهات دوستان عزيز،بحث را ادامه مي دهيم:چند روز پيش در حين گشت و گذار در پارك،جوانان و نوجواناني را مي ديدم كه در حاليكه روي تخت و كاناپه هاي پارك،لم داده بودند،مشغول استعمال قليان و دود و دم بودند: بلافاصله به ياد دوران نوجواني و جواني خودم افتادم كه در آن زمان،علي رغم اينكه از بازي و گردش و پارك رفتن غافل نبوديم،نه تنها دور و بر دود و دم نرفتيم،بلكه معمولا اوقات مان را با انجام كار هاي فني پر مي كرديم.از همان دوران كودكي،حس كنجكاوي مان را در جهت انجام كارهائي مانند باز و بسته كردن وسايل برقي و غير برقي منزل مان قرار داده بوديم و با اينكه به خاطر برخي خرابكاري هايمان از كتك هاي پدر و مادرمان هم بي نصيب نبوديم، نتيجه اين شد كه بعد ها در انتخاب شغل ،با داشتن تجربه اي نسبتا مفيد در كار تعمير وسايل،شغل مناسبي را دست و پا كنيم...همانطوري كه در پست قبلي هم عرض كردم،انسانها بايد به اين نكته توجه داشته باشند كه وضعيت فعلي شان هميشه پايدار نيست و هر آن ممكن است شرايط دچار تغيير گردد.به همين جهت بايد فكر آينده را كرد و مخصوصا جوانان و نوجوانان را از همان ابتدا،انسان هاي مسئوليت پذير و آشنا به انجام كار ها و مهارت هاي مفيد بار آورد تا بتوانند از عهدهء مسئوليت هاي فردي و اجتماعي برآيند...راستي چه كسي مسئول بي خيالي ها و بي تفاوتي هاي نوجوانان اهل دود و دم و موارد مشابه آنها هستند؟ان شاءالله در پست آينده به اين مسئله مي پردازيم.در پناه حق